علي محمدي ايروانلو - الف: طي چند سال گذشته گروهک غير قانوني و تروريستي موسوم به پژاک عليه نيروهاي مسلح ايران و حافظ مرزهاي جمهوري اسلامي ايران دست به اقداماتي  زده و عده اي از مرزداران و فرماندهان نظامي اين مرز و بوم را به شهادت رسانده است.بر اين اساس نگارنده با توجه به اهميت موضوع در ابعاد امنيتي، سياسي موضوع گروهک هاي تروريستي از جمله پژاک را مورد بررسي قرار داده است.به نظر مي رسد بعد از انقلاب در ايران عوامل خارجي (غرب به رهبري آمريکا ) تلاش نموده اند با ايجاد شکاف قوميتي، کشور را با بحران هويت روبرو ساخته و از اين طريق اقتدار نظام را در تحقق اهداف،آرمانها و منافع ملي خود که در تناقض با اهداف هژمونيک آمريکاست با مشکل مواجه سازند.در اين خصوص يک پيمايش تاريخي نشان مي دهد بيشترين دخالت آمريکا و جهان غرب در بعد از انقلاب براي واگرايي قوميتي در ايران،مناطق کرد نشين بوده است که فعاليت و تلاش «گروهکهايي چون حزب دموکرات،کومله و چريک هاي فدايي خلق »در دهه 60 و گروهک پژاک در سالهاي اخير از جمله تلاش بيگانگان براي گسست قوميتي در کشور بوده است که با هوشمندي رهبران سياسي امنيتي کشور و مردم کرد اين گونه حرکات ره به جايي نبرده و با شکست مواجه شده است.
گروهک پژاک يکي از ابزارهاي آمريکا براي بوجود آوردن ونشان دادن گسست قوميتي در ايران مي باشد.اين گروه با هدف معارضه با ايران پس از انشعاب از حزب پ.ک.ک ترکيه همواره حملاتي عليه نيروهاي مستقر در مرزهاي مشترک ايران و ترکيه و نيز ايران و عراق انجام داده است که نتيجه آن تقديم چندين شهيد از مرزداران کشور مي باشد.در واقع حضور کردها در کشورهاي عراق، ايران، ترکيه و نيز سوريه و همچنين عدم توجه کافي به اين قوم در برخي کشورها سبب شد تا سران کردها همواره با اقداماتي براي آنچه احقاق حق خود مي خوانند، تاکيد نمايند.در اين راستا پس از امضاي قرارداد لوزان و تاسيس جمهوري ترکيه و عدم به رسميت شناختن قوم کرد، سبب شد قيام هاي متعددي در اين کشور برپا شود که همگي به شديدترين نحو سرکوب شدند.به دنبال شکست آخرين نهضت هاي عشيره اي کرد و افزايش ريشه هاي داخلي و خارجي نارضايتي در بين اين قوم در ترکيه انجمني با نام انجمن تحصيل کردگان دموکرات وطن پرست آنکارا تشکيل يافت که به زودي به نام Apocus يا پيروان -APO نام مستعار عبدالله اوجلان- تغيير نام داد و سال بعد از تاسيس با انتشار منشوري تحت عنوان مسير انقلاب کردستان در سال1978 رسما فعاليت خود را آغاز کرد.اين حزب اولين کنگره خود را در 15جولاي 1981در مرز سوريه و لبنان تشکيل داد و از آن زمان مبارزه مسلحانه را عليه دولت ترکيه تصويب کرد.سومين کنگره اين گروهک در سال 1986 همراه با تاسيس ارتش آزادي بخش خلق کردستان همراه بود.تئوري اين گروه براساس نظريه هاي مارکسيستي و لنينيستي استوار است و اعلام مي کند کردستان يک مستعمره است که به چهار قسمت، مناطق واقع در کشورهاي ترکيه، عراق، ايران و سوريه تقسيم شده است و لذا رهايي تنها به وسيله مبارزه مسلحانه ممکن خواهد بود.مبارزه مسلحانه اين حزب به سرکردگي عبدالله اوجالان بعد از جنگ عراق در سال 1991 و با فدرال شدن کردستان عراق وارد مرحله جديدي شد.در اين دوره افزايش سلاح و مهمات ارسالي به اعضاي حزب از کردستان عراق و نيز وجود يک پشتيبان معنوي سبب شد اين گروهک که ديگر خود را سازمان مي ناميد، حملات گسترده تري عليه ارتش ترکيه و مردم ترک انجام دهد که براي مقابله با اين امر، ارتش ترکيه در خلال سال هاي 1372 تا 1378 بارها وارد عمل گرديد و در اين حملات، خساراتي به روستاهاي مرزي ايران نيز وارد آمد که موجبات اعتراض گسترده دولت جمهوري اسلامي را پديد آورد.
ترکيه پس از برقراري رابطه مطلوب با دولت غاصب صهيونيستي با همکاري سازمان اطلاعاتي اين رژيم موسوم به موساد و کشور کنيا توانست در شهر نايروبي عبدالله اوجالان، سرکرده سازمان تروريستي پ.ک.ک را دستگير کند.به دنبال اين اقدامات و نيز جلب حمايت آمريکا توسط دولت ترکيه حزب اتحاديه ميهني کردستان عراق درصدد اخراج اعضاي اين حزب از کردستان عراق برآمد که موجب بروز درگيري در ارديبهشت ماه79 بين دو حزب گرديد و تلفات و خسارات سنگيني برجاي گذاشت.پ.ک.ک بعد از دستگيري اوجلان وارد فاز جديدي از فعاليت هاي خود شد و به تحرکاتي در مناطق کردنشين ايران دست زد.وجود برخي پتانسيل هاي قوميتي در اين منطقه از ايران و نيز برخي محروميت ها سبب شد عده اي افراد فريب خورده جذب اين حزب شوند.در کنگره هشتم، حزب شاخه اي به عنوان «کادک» براي فعاليت در مرزها و مناطق ايران را مدنظر قرارداد و در کنگره نهم شاخه هاي شرق و غرب نيز از حزب منشعب شدند.شاخه شرق پ.ک.ک در نهايت تحت عنوان حزب حيات آزاد کردستان ايران با پژاک در فروردين سال83 تشکيل شده و براي 300 نفر از کادرهاي خود که اغلب ايراني بودند، اقدام به برگزاري دوره هاي آموزشي پنج ماهه در مقر هارون کوههاي قنديل کردستان عراق نمود.
در تاريخ بيستم شهريور ماه همين سال با حضور 130تن از اعضا، کنفرانسي تشکيل و عثمان اوجالان طي سخنراني در خصوص ضرورت فعاليت در کردستان ايران، تشکيل پژاک را اعلام نمود. اين گروهک موضوعاتي را تحت عنوان «مسئله کرد در چارچوب تحولات دموکراتيک ايران، تلاش براي آزادي تمام اقشار جامعه و ايجاد روابط آزادانه بين خلق هاي ايراني» را اهداف خود اعلام کرده است.اما علي رغم تمام اين ادعاها گروهک پژاک نه به عنوان يک حزب قانوني و صلح دوست، بلکه در قالب گروهکي ضدانقلاب و مسلح به برخي فعاليت ها عليه نيروهاي مسلح ايران و حافظ مرزهاي جمهوري اسلامي دست مي زند و به آنها حمله مي برد که آخرين مورد آن شهدا» اخير در منطقه سلماس مي باشد پر واضح است اقدامات غير قانوني،خشونت آميز و به شهادت رساندن عده اي از فرزندان اين مرز بوم اعم از سني و شيعه نشان مي دهد که اين گروهک به مانند اسلاف خود در پوشش برخي شعارها  فقط در راستاي اهداف هژمونيک و سلطه جويانه آمريکاست.که اين امر از ديد رهبران سياسي «مرکزي واستاني »و حتي مردم منطقه اعم از سني  وشيعه پنهان نبوده است.