EBTEKAR NEWSPAPER
پنج شنبه, 23 آذر 1396   Thursday 14 December 2017

سرمقاله

آزمون دشوار صداقت

علیرضا صدقی

وزیرکار، تعاون و رفاه اجتماعى، در جملات پایانى مصاحبه اخیرشان (١٣۶٩/٧/١٧) مى‌گوید: «متاسفانه در محیط‌هاى کارگرى ما شاهد این هستیم که خانم‌ها از آقایان در پُستى واحد پول کمترى مى‌گیرند. متاسفانه با کارگاه‌هاى فراوانى روبرو هستیم که از زنان براى کار استفاده مى‌کنند، چون معتقدند آن‌ها پول کمترى مى‌گیرند و اگر بیمه نشوند هم اعتراض نمى‌کنند... این واقعیت‌ها را نمى‌شود انکار کرد».
از نیمه دوم سال ١٣۵٧ که نسیم انقلاب وزیدن گرفت تاکنون، براى ما روشن نشده که دقیقاً پوزیسیون کیست و اپوزیسیون چه کسى؟ تمامى دولتمردان ما بدون استثناء برخى موارد چنان مواضعى را بر مى‌گزینند که باور نمى‌توان کرد، آیا این پوزیسیونِ درمسندِ قدرت است که چنین مى‌گوید؟ گاهى چنین مى‌نمایانند که گویا دست‌هاى قدرتى فوق بشرى، شبح‌گونه در کارند تا کار مطابق خواسته‌هاى به حق مردم پیش نرود؛ وظیفه وزیر کار، .... این نیست از نقش زنان در خلقت و تاریخ و اسلام و تشییع و انقلاب و جنگ تجلیل به عمل آورد، وظیفه و رسالت ایشان این است به جاى «متاسفانه»، «متاسفانه» راه انداختن براى این تبعیض‌ها یا به گفته ایشان «واقعیت»هاى تلخ اجتماعى راهکار ارائه دهد و طى برنامه زمان‌بندى شده تحت نظارت، آن‌ها را به طور کلى رفع کنند.
وظیفه وزیر حل مشکلات حوزه تعریف شده‌اش است، نه به صحراى کربلا زدن‌هاى مدام که گویا مقرر نیست از آموزه‌هاى فرهنگى-دینى ما محو شود، و نه بیان این جمله به غایت کلیشه‌اى جبرگرایانه که: «متاسفانه... این واقعیت‌ها [هستند و] نمى‌شود انکار کرد». خوش‌بختى یا شوربختى بشر در طول تاریخ، حاصلِ مناسبات اجتماعى اوست. از آسمان نازل نمى‌شوند، به ویژه در عصر حاضر که گویا مقرر است همه چیز از زمین به آسمان نازل شوند. آن جا که پاى حفظ منافعِ مشخصِ مردم و رفع تبعیض‌ها در میان است، به کرات از این دست جملات تحویل گرفته‌ایم هرچه هم مطرح مى‌کنیم ... به سخندانى و سخنرانى نیست، انگار نه انگار!
براى توضیح بیشتر ما از وزیر مربوطه انتظار داریم، از آنجا که رفع تبعیض‌هاى جنسى یعنى تقدیر واقعى از زنان، دقیقاً بفرمایند تا کنون براى سه مشکل جدى برشمرده چه اقداماتى کرده‌اند؟ از اقداماتشان چه نتایجى گرفته‌اند؟ برنامه آتى‌شان براى حل این مساله به غایت تبعیض‌آمیز اقتصادى و اجتماعى چیست؟ کشورهاى معروف به جهان اول، دوم وسوم هر کدام با مقتضیاتى که داشته‌اند برخوردشان جهت حل این مسائل چه بوده است؟ مهم‌تر از همه نتایج علمى تحقیقات دانشگاهى در این خصوص چیست؟... و قس على هذا.
ساده‌ترین راه‌حل که فورى به ذهن مى‌رسد، و چه بسا ممکن است درست هم نباشد، این است که چرا نباید مراکز امنى وجود داشته باشند که با بازرسى‌هاى هوشمندانه‌شان افراد شاغل مورد تبعیض در آن «کارگاه‌هاى فراوانى که شاهد»اش هستید، شناسایى کنند، و با اعمال قانون جلو این رفتارهاى مجرمانه گرفته شود.
در خاتمه، نشان به این نشان که ۴٨ درصد واجدین شرایط در ابرشهرِ چند خرده فرهنگى‌اى چون تهران، در انتخابات اخیر ریاست جمهورى حتى پاى صندوق‌هاى راى هم نرفتند. ذکر این نکته لازم است که علت‌العلل نه تنها راى دادن به
رئیس الوزراى حاضر بلکه نفْسِ راى دادن‌ها در این است که به مرور شاهد برچیده شدن انواع پرشمار تبعیض‌هاى اقتصادى، سیاسى، اجتماعى و فرهنگى که همه کم و بیش از وجودشان آگاه هستیم باشیم و نه استماع ذکر مصیبت‌هایى که دیگر از فرط تکرارى بودن‌شان کمتر گوشى را خوش مى‌آید.


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام