سرمقاله

ضرورت بازاندیشی و بازکنشی در پنداشت ها و کنش ها

محمدعلی نویدی

صحبت از ایثار و عشق و معرفت است که هنگامی که نام مبارک حضرت حسین علیه السلام را می‌آوریم بی‌اختیار مصیبت‌های کربلا و بلاهایی که بر سر خاندان پیامبر‌(ص) و اهل امامت آوردند در مقابل چشمانمان مجسم می‌شود و به یاد آن واقعه دردناک در حدود ۱۴۰۰ سال پیش می افتیم، البته شاید بعضی‌ها و عده‌ای بگویند خب چرا باید به قرن‌ها قبل برویم و …؛ باید در جوابشان گفت که مسئله بر سر تاریخ آن دوران نیست بلکه بر سر شناخت و آموزه‌هایی است که به ما نشان داده شده است و معرفتی است که بایستی به آن آگاهی یافت؛ لذا وقتی تاریخ آن دوران و آن واقعه دردناک را مرور می‌کنیم به حقیقت خواهیم فهمید که هدف از قیام و درنهایت شهادت حضرت امام حسین‌(‌ع) چه بوده است.
درواقع نباید فقط ظاهر واقعه آن زمان را نگاه کرد بلکه باید به حقیقت ماجرا و عرفان حسینی معرفت پیدا کرد و به شناخت اندیشه امام حسین (ع) و عاشورا دست یابیم.
حضرت حسین(ع) نمونه بارز عشق و غیرت الهی بود که در مقابل دژخیمان یزید و یزیدیان سر خم نکرد و تا آخرین لحظه حیات در مقابل بیداد و نابرابری ها ایستاد و جان مبارک به جانانِ دوست تقدیم نمود.
در حقیقت، عاشورا و واقعه کربلا آموزه های بزرگی را در تاریخ اسلام و بشریت به نمایش حقیقی گذاشت و به بشر آموخت که هر جا ستم رفت نبایستی تماشا کرد و پرچم حق و عدالت طلبی را باید افراشته و نگذاریم که حق دینی ، اجتماعی و سیاسی و فرهنگی یک جامعه پایمال شود.
وفاداری و عشق در مکتب حسین(ع) یک اساس و واقعیت انسانی ست که در میان یاران او به راستی و حقیقت مشاهده می کنیم، یارانی چون حضرت امام زین العابدین‌(ع) فرزند گرانقدر ایشان و امام چهارم شیعیان، عباس بن علی‌(ع) برادر ایشان، حضرت زینب سلام الله علیها خواهر بزرگوار حضرت و علی اکبر‌(ع) فرزند برومند حضرت که همگی علاوه بر نسبت جسمانی و خانوادگی که با هم داشتند به امام حسین‌(ع) به دیده مولا و «ولیّ خدا‌» نگاه می‌کردند و سر بر آستان ولایت محبت او می گذاشتند و این معرفت و شناخت به ولی خدا باعث شد که از سر عشق و وفاداری و خداشناسی و خودشناسی، جان در راه حسین‌(ع) و اهداف الهی او بگذارند و جلوه های ایثار و عشق به عرفان حسین(ع) را آنگونه زیبا و تماشایی در عاشورا به نمایش حقیقی گذارند.
و این «وفاداری» خود درس بزرگی ست که در عاشورا به ما داده می‌شود که هیچگاه حق را رها نکنیم (اگر چه باطل همواره به واسطه حیله و شهوات دنیایی طرفداران زیادی دارد).
«حُر» یکی از کسانی بود که بعد از آنکه مقابل حضرت حسین(‌ع) و یاران با وفایش ایستاد، تلنگری بر وجدانش زده شد و دریای وجدان و اندیشه‌اش به تلاطم افتاد و حال توبه بر او دست داد و روحش ناآرام گشت، چرا که دین و دل به یک دیدن باخت و محو چشمان زیبای حسین و سیمای حسینی گشت و عرفان و حقانیت حسین سلام الله علیه در باطن حُر شعله انداخته و تجلی حقیقت و معرفت در ژرفای قلب او هویدا گشت و مجنون وار با حال توبه و نیازمندی به سوی حسین شتافت و در راه او و حقیقت او جان فشانی ها کرد.
آری، زیر شمشیر عشق باید رقص کنان رفت و زیباترین تجسم عاشقانه ها را بایستی به حقیقت، به نمایش گذاشت.
امام حسین علیه‌السلام در ماجرای خروجشان از مکه به‌سوی کربلا درس امام‌محوری را به اصحاب خویش آموختند؛ آن عده از یاران که معرفت حقیقی به امام نداشتند، کعبه را اصل دانستند و با امام همراه نشدند. در واقع حضرت سیدالشهدا با خروج از مکه خواست بفهماند که کعبه واقعی و خانه خدا آنجایی ست که «امام حیّ» آنجاست.در واقع اصل حج، معرفت به ولیّ خدا و امام حیّ است.
در بامداد عاشورا بعد از آنکه لشکر دشمن به طرف حسین علیه السلام و یاران باوفایش حرکت کرد امام حسین‌(ع) دستان خود را بلند کرد و با پروردگار خویش به گفت و گو نشست؛ و سپس ولی خدا به طرف میدان نبرد حرکت نمود و در مقابل عمربن سعد و جمعیتی عظیم و صف هایی از سربازان یزید و یزیدیان قرار گرفت و آن واقعه در تاریخ اسلام به وقوع پیوست.
اگر بخواهیم واقعیت را بررسی کنیم باید گفت که تمام کسانی که در مقابل حسین و هفتاد و دوتن از یاران با وفایش شمشیر گشودند همگی مسلمان ، نماز خوان و مفتی بودند که قرآن را هم می خواندند و اکثرشان از حفظ بودند ولی نمی دانستند که قرآن زنده و ناطق، آن کسی ست که در برابر آنان است و در مقابل او تیغ کین کشیده اند و آب را بر روی او و اهل بیت او و یاران او بستند و در نهایت سر مبارک ولی خدا را به نیزه افراشتند. این حادثه عظیم و ناگوار که دل خدا و عرش خدا را هم به لرزه درآورد آنقدر بزرگ است که هنوز بعد از قرن ها این واقعه را به یاد می آوریم و بر آن واقعه به سوگ می نشینیم.
چه شد که ابن سعدها و شمرها که هفت موضع بدنشان به واسطه کثرت عبادت و نماز، پینه بسته بود این گونه در مقابل ولی حق ایستادند و در صدد قتل بهترین بنده از بندگان خدا بر آمدند، و در مقابل، آن «جوان نصرانی» که ندای حسین‌(ع) در گوش جانش طنین افکنده شد به سوی میدان بلا روان شد و در صحنه کربلا تا سیمای معنوی و عرفانی حسین‌(ع) را دید جان در قدم او نهاد و در میدان نبرد و عشق، جانبازی ها نمود و آفریدگار عشق و زیبایی در واقعه عاشورا گشت.
آموزه‌های حسینی در مکتب حسین(ع) بسیار است چرا که حضرت حسین نماد صلح و محبت و عشق بود و هست، اما چون پای حق و حق طلبی در میان بود بایستی صلح را کنار می گذاشت تا در برابر دیو سیرتان و ظلم هایی که بر مردم زمانه می رفت و فسادهایی که حکام آن زمان به بار می آوردند بایستد و کوتاه نیاید و مدارا را کنار گذاشته و در واقع اصل اسلام و اسلام حقیقی را که سرشار از «محبت و صلح و حق طلبی ست» به اهل خشونت و ستم معرفی کرده و به دفاع از دین بر آید و درواقع اصل دین و اسلام هم خود حسین بن علی سلام الله علیه بود که دشمنان او از جمله ابن زیاد و یزید بن معاویه و دیگر دشمنان او این حقیقت را باور نمی کردند که « قلب دین » حضرت حسین‌(ع) است و شهوت مقام و دنیا آنها را کور کرده بود و زیبایی حق را هرگز در جمال لاهوتی حسین نمی دیدند و ظلم و ستم را از حد و مرز گذرانده بودند. باید غیرت حسینی در امام حسین و یارانش به جوش می آمد تا حقیقت عاشورا و حادثه کربلا رقم بخورد.
باید این گونه می شد تا نور از ظلمت و سیاهی گذر کرده و حقیقتِ حق علیه باطل نمایان شود.
در واقع همین قیام حسینی و حقانیت حسین‌(ع) بود که آموزه های بی نظیری را بر همگان آموخت تا آیندگان قلم بر دست گیرند و جلوه های واقعی حسین‌(ع) را در قالب هنر و نوشتار به تصویر کشانند.
شهراد شاهرخی طهرانی، نویسنده و شاعر


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام